کوله بار گـــنــــاه را زمین گذاریم

به نظر آشنا می رسد؛چنان که قلب را با خود همراه می کند...

به راستی این چه صدایی است؟

این صدا یا بهتر بگویم این زمزمه ی سراسر آرامش،کسی را صدا می زند..

او کیست؟

گوش هایم را به آن می سپارم که خالصانه می گوید:

"لبیک اللهم لبیک...لبیک......"

به خود می آیم و عاشقانه با صدا هم نجوا می شوم...

در دل می گویم:

"معبودم،مرا را بپذیر که تنها تو را دارم.....

                                     با این کوله بار،به تو امید بسته ام؛یا رب....."

یادمان نرود عرفه،روز بازگشت به سوی میعادگاه عشق است...

با تشکر...یا حق...