آقا جان،غـــریــــبـــی تان را با ما قسمت کنید...

این روز ها نفس کشیدن سخت است...
هوا تا دور دست ترین فاصله ها آلوده به نظر می رسد؛هرچند،هر از گاهی پاک و صاف باشد...

چشم ها نزدیک ترین چیز ها را نمی بیند؛در حقیقت،دیدن را از یاد برده اند...
حتی آسمان هم دلسوزمان نیست؛حتی برای لحظه ای به ما لبخند نمی زند؛انگار سال هاست به زمین نگاه نکرده است...

و مــــــــــــــــــا
هم چون موجودات بی وزن پا در هوا
در سکوتی گلوگیر و در آرامشی رنج آور
هیچ تلاطمی برای رهایی از این بی وزنی نکردیم؛دریغ از یک حرکت؛دریغ از یک قدم...
شاید...نه حتما
کسی را از یاد برده ایم
کسی که هرگز حتی لحظه ای ما را فراموش نمی کند؛این را اشک های وقت و بی وقت او شهادت می دهند؛اشک هایی که فقط و فقط برای ما متولد شده اند...

کسی که دوری از او ننگ است؛ننگی بزرگ تر از تاریخ بشریت...
کسی که تنهای تنها،در اوج غربت،لایق این بزرگواری هاست...
کسی که بقیة الله(عج) نام دارد؛مهدی فاطمه(عج)...

به یاد آوردی؟
در اعماق وجودت...
در هوای اطرافت،دور و نزدیک،...
غربت امامت را حس می کنی؟
غربتی که آفریننده ای جز ما ندارد...
بیا از حجم این غربت بکاهیم؛حتی برای یک لحظه...
شاید آسان ترین و سخت ترین راه،همین یک جمله باشد:
"اللهم عجل لولیک الفرج"

با تشکر...یا حق...

گروه فرهنگی نسل انتظار...